ای ارباب و آقای عشقم که بنده و رعیت توام و سروری و شایستگی تو وظیفه بندگی مرا سخت و محکم به آن پیوسته است برای تو این نوشته و پیام را می فرستم که وظیفه بندگی مرا شهادت دهد نه برای اینکه هنرمندی مرا نمایان سازد وظیفه ای چنان عظیم و بزرگ که هنر ناچیزی چون هنر من برای بیان آن الفاظ و لغاتی نمی یابد و نارسا است و آنرا عریان و بی لطف می نمایاند مگر امیدوارم با پنداشت نیک و گمان خوب تو گفته های من با همه عریانیش در فکر روح تو جا پیدا کند و پذیرفته شود تا هر آن ستاره که راهنما و حاکم سیر معین زندگی من است لطف کند و با نظر لطف بر من بتابد و بر عشق و عشق ورزی پاره و ژنده من جامه ای بپوشاند که مرا قابل و شایسته احترام والاقدر تو گرداند. در آنوقت من جرئت پیدا می کنم تا بخود ببالم که چقدر تو را دوست دارم. تا آنوقت سرم را بالا نمی آورم و نشان نمی دهم ، که مبادا در آنجا مرا بیازمائی.

نوشته شده توسط گل های مازندران در روز 28 آبان 1385 ساعت 10:44

       

نوشته شده توسط گل های مازندران در روز 28 آبان 1385 ساعت 10:41

       

نوشته شده توسط گل های مازندران در روز 21 آبان 1385 ساعت 09:45

       

او باید بداند که همه مردم عادل و همه آنها صادق نیستند. اما به فرزندم بیاموزید که به ازای هر شیاد انسان‌های صدیق هم وجود دارند. به او بگوید در ازای هر سیاستمدار خودخواه، رهبر باهمتی هم وجود دارد.

به او بیاموزید که در ازای هر دشمن دوستی هم هست. می دانم که وقت هم می‌گیرد، اما به او بیاموزید که اگر با کار و زحمت خویش یک دلار کاسبی کند، بهتر از آن است که جایی روی زمین پنج دلار پیدا کند.

به او بیاموزید که از باختن پند بگیرید و از پیروزشدن لذت ببرد. او را از غبطه خوردن برحذر دارید. به او نقش و تأثیر مهم خندیدن را یادآور شوید. اگر می‌توانید نقش مهم کتاب را در زندگی آموزش دهید.

به او بگوئید تعمق کند. به پرندگان در حال پرواز در دل آسمان. به گل‌های برون باغچه و به زنبورها که در هوا پرواز می‌کنند. دقیق شوید.

به فرزندم بیاموزید در مدرسه بهتر است مردود شود، اما با تقلب به قبولی نرسد به او یاد بدهید با ملایم‌ها، ملایم و با گردنکش‌ها، گردنکش باشد. به عقایدش ایمان داشته باشد، حتی اگر هم خلاف او حرف بزنند. به او یاد بدهید که همه حرف‌ها را بشنود و سخنی را که به نظرش درست می‌رسد انتخاب کند. ارزش‌های زندگی را به فرزندم آموزش دهید به او یاد بدهید که در اوج اندوه تبسم کند.

به او بیاموزید که در اشک ریختن خجالتی وجود ندارد. به او بیاموزید که می تواند برای فکر و شعورش مبلغی تعیین کند. اما قیمت‌گذاری برای دل بی معنا است، به او بگویید که تسلیم هیاهو نشود و اگر خود را برحق می‌داند پای سخنش بایستد و با تمام قوا بجنگد.

در کار تدریس به فرزندم ملایمت به خرج دهید. اما از او یک نازپرورده نسازید بگذارید او شجاع باشد.

به او بیاموزید که به مردم اعتقاد داشته باشد، توقع زیادی است اما ببینید که می‌توانید چه کار بکنید.

نوشته شده توسط گل های مازندران در روز 19 آبان 1385 ساعت 14:36

       

ژان پل سارتر گفته است:زندگی مثل کودکی است که درقطار خوابیده است.بازرس می آید اورابیدار می کند وازاو بلیت می خواهد ولی کودک بلیت وپول ندارد.

کودک هم چنین نمی داند به کجا می رود،مقصد کجاست وچرا سوار قطار شده است.کودک این ها را نمی داند؛چون خودش تصمیم نگرفته سوار قطار شود.پس چرا در قطار است؟

این وضع برای ذهن امروزی،روزبروز عادی تر می شود؛زیرا به نوعی بی ریشه شده ایم.معنا ازدست رفته است.فقط احساس می کنیم:چرا؟کجا می روم؟نمی دانید به کجا می رویدونمی دانید چرا درقطارید.بلیت نداریدوپولی هم برای خریدن بلیت ندارید.با این حال،نمی توانید ازقطار پیاده شوید.همه چیز درهم ریخته وآشفته به نظر می رسد.

این وضع برای آن پیش آمده که ریشه هایی که درعشق بودند،گم شده اند.مردم بدون عشق زندگی می کنند وبه نوعی خودشان را به جلو می کشند.پس چه باید کرد؟

می دانم همه احساس آن کودک خوابیده درقطار را دارند.بااین حال،زندگی یک شکست نیست؛زیرا دراین قطار بزرگ میلیون ها نفر در خوابند؛ولی همیشه یک نفر بیداراست.کودک می تواند بگرددوآن شخص بیدار را پیدا کند ؛کسی که

می داند مقصد قطار کجاست.کودک با همنشینی با آن شخص بیدار،راه های آگاه شدن را خواهد آموخت

نوشته شده توسط گل های مازندران در روز 2 آبان 1385 ساعت 18:55

       

آخرین مطالب

• با تویی که امروز حال خوبی نداری
• مناجات
• خدایم لابه‌لای توفان بود
• از گلستان ادب
• مناجاتهای شهید چمران
• بیندیشیم !
• برای رفتن فکری بکنیم
• « یکی مثل من و تو »
• خدایا! دانایی را چراغ راهمان کن
• تاثیر اعتقاد و مذهب در زندگی